دیوید کامرون نخست وزیر بریتانیا شد
در پی استعفای گوردون براون از مقام نخست وزیری بریتانیا، دیوید کامرون رهبر حزب محافظه کار بریتانیا به این مقام رسیده است.
آقای کامرون، 43 ساله، پس از آنکه رسما درخواست ملکه برای تشکیل دولت را پذیرفت کاخ باکینگهام را ترک کرده است.
حزب محافظه کار آقای براون برنده بیشترین کرسی ها در انتخابات عمومی هفته گذشته شد اما به اکثریت لازم برای تشکیل دولت دست نیافت و مجبور به ائتلاف است.
هنوز معلوم نیست که این حزب به توافقی رسمی با لیبرال دموکرات ها برای تشکیل ائتلاف رسیده است یا نه.
لیبرال دموکرات ها همچنین با حزب کارگر وارد مذاکره شده بودند اما گفتند که این گفتگوها ناکام ماند زیرا "حزب کارگر هرگز چشم انداز تشکیل یک دولت پیشرو و اصلاح گر را جدی نگرفت."
پس از آنکه معلوم شد گفتگوهای این دو حزب بی نتیجه مانده است، گوردون براون استعفانامه خود را تسلیم کرد و گفت برای نخست وزیر بعدی آرزوی موفقیت می کند.
آقای براون بعد از ظهر سه شنبه استعفانامه خود را رسما در کاخ باکینگهام تسلیم ملکه کرد و توصیه کرد که دیوید کامرون جانشین او شود.
آقای براون در ژوئن ۲۰۰۷ به عنوان نخست وزیر جانشین تونی بلر شد و پیش از برای ده سال وزیر دارایی بریتانیا بود.
در انتخابات روز پنجشنبه گذشته حزب محافظه کار ۳۰۶ کرسی، حزب کارگر ۲۵۸ کرسی و حزب لیبرال دموکرات ۵۷ کرسی کسب کردند.
هر دو حزب محافظه کار و کارگر از آن زمان در تلاش بوده اند حزب لیبرال دموکرات را راضی به ائتلاف با خود و تشکیل دولت کنند.
آقای براون قبلا گفته بود که از نخست وزیری استعفا خواهد داد اما در صورت توافق حزب کارگر با لیبرال دموکرات ها تا سپتامبر در قدرت باقی خواهد ماند.
اما نیک رابینسون دبیر اخبار سیاسی در بی بی سی می گوید که در پی بی نتیجه ماندن گفتگوها، آقای براون نتیجه گیری کرد که تشکیل دولت برایش ممکن نیست و باید کناره گیری کند.
کمیته اجرایی حزب کارگر اشاره کرده است که خواهان یافتن جانشین آقای براون به عنوان رهبر حزب در حداقل زمان ممکن، یعنی احتمالا تا پایان ژوئیه است.
آقای براون در بیانیه ای که پس از خروج از دفترش قرائت کرد از کارکنان، همسر و فرزندانش تشکر کرد.
او گفت که "خدمت کردن یک امتیاز ویژه بوه است" و افزود: "من این شغل را دوست دارم نه به خاطر پرستیژ، القاب و عناوین و تشریفات - که هیچ علاقه ای به آنها ندارم - بلکه برای قابلیت آن برای ساختن کشوری عادلانه تر، با تساهل بیشتر، دموکراتیک تر، مرفه تر و منصف تر - یک بریتانیای واقعا کبیرتر."