مدیران پروازی ، اصطلاحی است خاص برای کسانی که پست و مقامشان جای دیگریست و خانه و خانواده شان جای دیگر.

مصداق این اصطلاح این روزها به مدیرعامل شرکت نفت گچساران بر میگردد که حاضر نشده خانه و خانواده خود را به شهر محرومی چون گچساران بیاورد .اما از لحاظ اقتصادی برای این مدیرعامل به صرفه اقتصادی بوده چرا که از جایگاه معمولی خود در اهواز به مدیرعاملی در گچساران دست یافته. این بحث مطمئنا" نگران کننده است.

مديران‌ پروازي‌ با  مشكلاتي‌ فراوانی روبرو هستند و خواسته یا ناخواسته باعث بروز مشکلات فراوانی نیز برای سایرین می شوند. بروز حوادث‌ جاني‌ و مالي‌ هنگام‌ مسافرت‌ به‌ محل‌ كار، مشكلات‌ خانوادگي‌ براي‌ مديران‌ و آثار سوءتربيتي‌ براي‌ فرزندان‌ آنها، سردرگمي‌ و بلاتكليفي‌ ارباب‌ رجوع‌ و كاركنان‌ اداره‌ مربوطه‌، ماموريت‌هاي‌ مكرر با هدف‌ مراجعه‌ به‌ محل‌ كار و تحميل‌ بار مالي‌ به‌ دستگاه‌ مربوطه‌، استفاده‌ از خودروهاي‌ دولتي‌ و استهلاك‌ و تحميل‌ بار مالي‌ آنها به‌ محل کار‌، تفويض‌ اختيارات‌ غيرقانوني‌ به‌ زيردستان‌ براي‌ حل‌ و فصل‌ امور در غياب‌ مديران‌، عدم‌ دسترسي‌ بموقع‌ به‌ مدير در حوادث‌ غيرمترقبه‌، خستگي‌ ناشي‌ از رفت‌ و آمد رانندگي‌ و تاثير منفي‌ در روند كيفي‌ و كاري‌ مديران‌ ازجمله‌ مشكلات‌ پيش‌روي‌ مديران‌ پروازي‌  است.

همه بر این واقعیت متفق القولند که ؛مدیر باید ۱۰۰ درصد در محدوده کاری اش ساکن باشد و این یک نیاز و شرط الزامی است. بحث پروازی بودن  مدیرعامل شرکت بهره برداری نفت و گاز گچساران یکی از معضلات مدیریتی منطقه است. مدیر پروازی، نیروهای تحت امرش و مردم محل خدمتش را کمتر از آن می بیند که خانواده اش را به آن منطقه بیاورد. او حاضر نیست با تمام وجود و همراه با خانواده خود عمق نیاز محل خدمتش و دغدغه های همکارانش و نیاز شهرستان  را درک کند. به تعبیر ظریفی نکته سنج؛ پروازی بودن یعنی هم خدا و هم خرما و هم هسته خرما را خواستن! پروازی بودن یعنی دائماً به فکر رفت و آمد بودن! یعنی خلاف خط مشی مدیریت اسلامی و…!

مدیران نفتی مدیرانی هستند که باید در زمان قبول مسئولیت در مناطق عملیاتی حضور داشته باشند چرا حقوق بالا و امکانات عالی دریافت می کنند تا بهره وری مناسب و رو به پیشرفت ایجاد شود در صورتی که در گچساران اینگونه نیست .

باید از مسئولین امر پرسید گچساران چه نیازی به مدیر پروازی داشت که فقط برای افزایش حقوق دوران بازنشستگی جناب باورساد مفید است و هیچ.

صاحبنظران علم مدیریت؛ پديده مديران پروازي را پديده اي زشت، ناعادلانه، غيرقانوني و فساد آور دانسته و بر ضرورت حذف اين پديده ناعادلانه و زشت تاکید دارند. مديران پروازي در ذهن مردم القاء كننده مديريت اشرافي و همچنين بيانگر اين است كه كار اداري مدير، اولويت اول او نيست. مدیر پروازی معمولاً خانواده خود را به هر دلیل به محل خدمت خود نمی آورد ، همین امر باعث می شود تا تمام روزهای هفته را در دیار ترشیز نباشد و این یعنی ؛ مسئول مورد نظر، از تمام وقت خود برای خدمت به مردم منطقه استفاده نمی کند. احتمالاً او دلیل دارد و قانون کار را مبنای این استدلال خود می داند اما در نظام جمهوری اسلامی، آیا یک مدیر باید این گونه زندگی کند؟

واضح و مبرهن است که مدیر پروازی بودن به معنای تخلف نیست اما بیم آن وجود دارد که؛ تردد مکرر مدیران موجب اخلال اداری شود. نقل است که؛ به ازای هر یک پست مدیریتی در کشور هفتاد شهید تقدیم جمهوری اسلامی ایران شده است. در سال حماسه سیاسی و حماسه اقتصادی، گچساران  برای بالندگی و پیشرفت هر چه بیشتر و مطلوب ترنیازمند مدیرانی حاضر در منطقه است. امید شاهد حذف پدیده مدیران پروازی باشیم.

خوب است با توجه به اعتراضاتی که از عملکرد مدیرعامل محترم شنیده میشود ، به توانمندی نیروهای متخصص و جوان بومی تکیه کرد .